Bertje Bertje Bertje toch

Nu de storm wat is gaan liggen kan ik rustig reageren op de aantijgingen van Bert Kruismans op het vaderschap van de oudste van Wendy Van Wanten. Op de inhoud van de zaak wil eigenlijk helemaal niet ingaan want eerlijk gezegd: ‘I don’t give a shit’. Maar wel wil ik iets kwijt over de rol van deze cabaretier.

Ik hou van stand-up comedy, ik hou van cabaret. De nederlandse podia staan er al jaren vol mee en gelukkig vinden ook de laatste jaren de Vlaamse comieken hun weg naar het podium. Dan heb ik het niet over een flauwe engelsman die in gebrekkig engels wat grapjes komen vertellen. Maar dan heb ik het over Wouter Deprez die, voor hij het nodig vond om in elke TV show te zitten, heel goed was en nog kan zijn. Alex Agnew die van tijd tot tijd heel leuk is. Wim Helsen die zelfs als gedichtenlezer leuk is. En eventueel een Gunther Lamoot die in zijn drang om permanent te shockeren dan soms weer niet meer leuk is.

Maar waar het over gaat:

“Free at last!”

Met deze verwijzing naar de memorabele speech van de grote Martin Luther King, die zijn bekende ‘I have a dream’-speech eindige de met de woorden “Free at last! free at last! thank God Almighty, we are free at last!” kan ik met trots melden dat ik afgelopen vrijdag mijn ontslag heb ingediend bij Het Nieuwsblad.

Het klinkt dramatischer dan het eigenlijk is maar het werd de hoogste tijd om daar op te stappen. Een te groot bedrijf met te beperkte mogelijkheden voor mijn persoonlijke ambities en capaciteiten. Dat is eigenlijk de essentie van de hele zaak. Nog even kijken hoelang ik hier nog moet blijven zitten en dan duiken we in een totaal nieuw avontuur…… to be continued

Everything is Possible – 1

You see… Everything IS possible…

Een 21 jarige student herrinnert Gert Verhulst aan zijn uitspraken in een van zijn eerste Samson en Gert liedjes (artikel Nieuwsblad.be). In plaats van erover te zwijgen doet de jongen een oproep die al snel gehoord wordt: “Gertje kom je belofte na”.  Gertje luisterd en Gertje doet wat hij moet doen; hij organiseert een feest in Plopsland (waarvoor de kaarten ondertussen reeds op zijn).

Ok de media is er vollenbak op gesprongen en dat zal de beslissing van de Gert  iets gemakkelijker gemaakt hebben. Maar die jongen had evengoed zijn mond kunnen houden en dan was er niets gebeurd…

Zo zie je maar… Everything is possible… you just got to make it happen

PS
Of zou het toch een publistunt van onze Studio100-vrienden zijn ? If so… nice one

Dame Debby & Nancy

Gisteravond kunnen genieten van de eerste aflevering van Debby & Nancy. Mannen in vrouwekleren in de overtreffende stap. Dat is lachen natuurlijk. En toch blijft het origineel het beste.  Maar wat is het origineel ? Was dat Dustin Hoffman die met Tootsie de wereld veroverde door vrouwekleren aan te trekken ? Of is het Barry Humphries die met Dame Edna furore maakte ? Deze laatst heeft mijn absolute voorkeur en daar kunnen zelfs Debby en Nancy enkele puntjes aan zuigen. Geen gast blijft gespaard van enkele genante opmerkingen en de meest uiteenlopende vragen.  Een dame van stand met een show van niveau.

“Call me oldfashioned” is mijn favoriete quote die ze als vaste disclaimer gebruikt wanneer ze teruggrijpt naar oude waarde en normen.

Check this out : Dame Edna Speaks

The new me …

Is het niet geweldig… 1, 2, 3, … en ik zie er totaal anders uit. Nieuwe haarsnit (nouja haar..) een staart die altijd al wilde hebben, Spock oren en een geweldige body. Meteen ook maar even wezen shoppen en een setje nieuwe kleren aangeschaft.

En alsof het nog niet genoeg was heb ik dan ook maar eens zelf een tshirt gemaakt. Geen high-tec design maar wel de eerste aanwezigheid van JCI in Second Life. Meteen heb ik ook een groep Junior Chamber International aangemaakt. Ik ben benieuwd hoelang het duurt voordat de eerste JCI’er zich aanmeld in mijn groep.

Meet me in Second Life

Het leven zoals het is …..mijn leven :-(

Deze morgen ontving ik van een vriend -die vroeger collega was- een leuk gedicht. Leuk omdat het nogal toepasselijk is op zijn oude situatie en mijn huidige situatie.

Het is een gedicht van de reeds overleden Charles Bukowski en ik laat je er graag van meegenieten:

The 12 hour night

I found myself in middle age
working a 12 hour night,
night after night,
year after year
and somehow there seemed to be
no way out.

I was drained, empty and so
were my co-workers.
we huddled together
under the whip,
under intolerable conditions,
and many of us were
fearful of being
fired
for there was nothing left
for us.
our bodies were worn,
our spirits whipped.

there was a sense
of unreality.
one becomes so tired one
becomes so dazed,
that there is confusion and
anguish mixed in with the
deadliness.

I think that, too,
kept some of us working there.

I wasted over a decade of
12 hour nights.
I can’t explain why I
remained.
cowardice, probably.

then one night I stood up
and said,
“I’m finished, I’m leaving
this job now!”

“what? what? what?”
asked my comrades.

“do you know what you’re doing?”

“where will you go?”

“come back!”

“you’re crazy! what will
you do?”

I walked down the rows
of them, all those faces.
I walked down the aisle
past rows and rows of
them,
all the faces looking.

“he’s crazy!”

then I was in the elevator
riding down.
first floor and out.
I walked into the street,
I walked along the street,
then I turned and looked
at the towering
buildings, four stories high,
I saw the lights in the
windows,
I felt the presence of
those 3,000 people
in there.

then I turned and walked away
into the night.

and my life was touched by
magic.

and it still
is.

Charles Bukowski